دلتنگي ها‏ی پیشکسوتان جهاد و شهادت

کوهدشت سیتی

اگر نگه داشتن يك موهبت، از بدست آوردن آن مشكل‏تر نباشد، مطمئنا آسان‏تر نخواهد بود . با بررسى عملكرد ديروز و امروز بعضى‏ها در مى‏يابيم كه هزاران فرسنگ فاصله وجود دارد; ديروز بر قله‏هاى رفيع اخلاص و تقوا و امانتدارى جاى داشتند ولى امروز به قعر گودال عافيت‏طلبى سقوط كرده‏اند . افول ارزش‏هاى انسانى در زندگى بعضى آدم‏هاى پر ادعا،  مرادلتنگ و نگران كرده است; من دلتنگم كه مبادا عافيت‏طلبى، راه آخرت‏طلبى را مسدود نمايد . من و دوستانی كه شاهد فداكارى پيش‏كسوتان جهاد و شهادت در صحنه‏هاى ايثار بوده ایم، امروز دلتنگیم نكند اين قشر عظيم و كارآمد كه در روز نياز از آستين نصرت الهى بيرون آمد و حمايت ازآرمانهاي انقلاب وارزشهارا جانانه به عهده گرفت، به فراموشى سپرده شود.گرچه از روزهاى خوف و خطر سال‏ها گذشته، اما نیک میدانیم كه سلامت امروز مديون مقاومت ‏بى‏بديل ديروز است .دلتنگي بسيجيان دوران دفاع مقدس اين است كه مبادا مسؤولين در حفظ و نگهدارى از اين گنجينه معرفت كوتاهى كنند.آري آن بسيجي كه دردهه هاي شصت وهفتادبراي صيانت ازحريم سياسي،خاكي ،فرهنگي،اقتصادي و...ازهمه چيزخودگذشته ولي به فراموشي سپرده شده وعنوان آن رابعضي هابراي گرفتن امتيازاتي بخوداختصاص دادند. بسيجى كه بى‏هيچ چشم داشتى هستى خويش را در طبق اخلاص نهاده و در پرمخاطره‏ترين صحنه‏ها براى حفظ آرمان و ارزش‏هاى انقلابش جانفشانى كرده است، امروز دلتنگ است نكند مرفهين بى‏درد و مدعيان بى‏هنر امروزى يعنى همان‏هايى كه در سال‏هاى خون و خطر از اداى تكليف الهى سرباز زدند، امروز به سرنوشت انقلاب حاكم شوند. بسيجی دلتنگ است نكند آن‏هايى كه با فرهنگ سنگر و خاكريز و كميل و عاشورا بيگانه‏اند و صاحب هيچ قبرى در مزار شهدا نيستند و دستشان تابوت شهيدى را لمس نكرده است، وارث دستاوردهاى شهيدانمان شوند.